Voodoo doll - Epilog

Tytuł: Voodoo doll
Bohaterowie: Oh Sehun, Lu Han, Zhang Yixing (Lay), Park Chanyeol
Pairing: HunHan, LayHan
Rating: NC-17
Gatunek: AU, angst, smut, chaptered, romans
Ostrzeżenia: przekleństwa, brutalne sceny
A/N: Witam, witam i z epilogiem do was dzisiaj przybywam. Jestem mega szczęśliwa, że udało mi się skończyć to w dość szybkim czasie. Już od jutra chyba ruszam z pisaniem nowego ff i mam nadzieję, że uda mi się go prędko dodać. Póki co życzę miłego czytania. 

            Pogrzeb Sehuna Luhan zapamiętał jak przez mgłę. Jasna sosnowa trumna, a na niej kilka wieńców. Nie przyszło dużo osób, gdyż rodzice chłopaka, których sprowadził jego najlepszy przyjaciel Chanyeol, nie chcieli rozgłosu. Wiedzieli, że w ten sposób okryją się ciemnym płaszczem hańby, bo ich idealny syn popełnił samobójstwo z nieznanych przyczyn, jakimi były smutek, ból i pustka, jaką po sobie zostawili oraz samotność, która dawała mu w kość najbardziej z tych wszystkich.

            Następne doby po tym Xiao Lu powoli chciał dojść do siebie, co sprawiało mu niezwykłą trudność. Był roztrzęsiony jak wątła osika na wietrze i przygnębiony do granic jego możliwości. Bronił się rękami i nogami przed powrotem do wspólnych wspomnień, ale to było silniejsze od niego. Czuł, że to porywa go w jego snach tak samo mocno jak w życiu codziennym. Budził się co noc zalany zimnym potem i gorzkimi łzami. Pogrążał się w otchłani czarnej rozpaczy, z której nie mógł znaleźć wyjścia.

            Jakby tego było mało, poczuł, że jemu również zaczyna doskwierać samotność i pustka. Pieska, którego dostał od Sehuna, musiał oddać innym ludziom, gdyż za bardzo przypominał mu tamtego chłopaka. Monotonne rytuały dnia codziennego wpędzały go w nieodkrytą i nieogarnioną melancholię. Zataczał ogromne koła myślami, starając się zapomnieć o swojej miłości. Miłości, o którą walczył ze wszystkich sił. Miłością, którą stracił i której już nigdy nie odzyska.

            Nagle, nie wiadomo z jakiego powodu, zadzwonił do niego Chanyeol. Olbrzym zapytał go, jak się czuje i czy wszystko w porządku, a  tamten nie uciekając się do żadnych kłamstw czy wykrętów, powiedział mu, gdzie tkwi jego problem. Olbrzym postanowił, że tym razem nie podda się i pomoże koledze w potrzebie, ale nie tak, jak zrobił to z Sehunem. Kilkanaście minut później chłopak pojawił się w domu Xiao Lu i poddał go szybkiej ocenie, po czym przystąpił do działania. Przeprowadził z nim długą i decydującą rozmowę, po której Luhan postanowił zakończyć pewien rozdział swojego życia.

            Następnego dnia zmotywowany i podniesiony na duchu Xiao Lu spakował wszystkie swoje rzeczy i ruszył, aby pozałatwiać wszystkie sprawy. Na samym początku skontaktował się z właścicielem domu, aby powiedzieć mu, że nie będzie już tam więcej mieszkał. Później załatwił sprawy w szkole, gdzie nauczyciele życzyli mu lepszego życia i wyników w nauce. Uczniowie patrzyli na niego dziwnie, gdyż był on uśmiechnięty i zadowolony, jak nigdy wcześniej.

            Kolejnym przystankiem w tej niedługiej wycieczce był dom niezwykle zaufanego i wspaniałego przyjaciela, jakim był Zhang Yixing. Luhan wszedł tam i prawie od razu pobiegł do jego pokoju. Nie był wściekły ani zdenerwowany. Był po prostu pewny siebie i tego, że wygra z nim słowną potyczkę. Przez noc poskładał wszystkie fakty w jedną całość i wyszła mu z tego sensowna i prawdziwa historia.

            Niespiesznie otworzył drzwi pomieszczenia, w którym przebywał Lay i wszedł, uśmiechając się jak zwykle uroczo.

            -O, cześć, Lulu – odezwał się chłopak, wyjmując papierosa z ust. – Słyszałem o tym, co się stało i jest mi…
            -Wcale nie jest ci przykro, pieprzony dupku i podły kłamco – powiedział Xiao Lu całkiem spokojnie, przemierzając dzielącą ich odległość. Patrzył swojemu rozmówcy w oczy, żeby tamten wiedział, że jest już przegrany. – To wszystko ty ukartowałeś. Zabrałeś mój telefon i celowo mi go nie oddawałeś. Chciałeś mnie mieć tylko i wyłącznie dla siebie – prychnął i skrzyżował ręce na piersi. – A ja głupi myślałem, że to Sehun był nienormalny, kiedy on tylko próbował mnie chronić.
            -Luhan, dobrze się czujesz? – zapytał Lay, wstając i potrząsając za ramiona starszego.
            -Tak. Czuję się świetnie. Chanyeol pomógł mi przejrzeć na oczy –Xiao Lu teatralnie przetarł oczy i rozszerzył je. – Gdyby nie ty, ten dzieciak pewnie nadal by żył i bylibyśmy razem szczęśliwi - krzyknął z wyrzutem.
            -Nie wiesz, co mówisz. Mylisz się – odrzekł obojętnym i opanowanym tonem.
            -Nie, Xing. Nie mów tak do mnie. Nie dam ci więcej mnie okłamywać. Wiesz dlaczego? – zapytany pokręcił głową i wzruszył ramionami. – Bo to koniec. Wyjeżdżam. Nie szukaj mnie.

            Po tych słowach Luhan ze stoickim spokojem opuścił jego pokój. Poszedł jeszcze pożegnać się matką fałszywego przyjaciela, po czym wyszedł z ich domu. Szybko przemierzył drogę do swojego miejsca zamieszkania, a następnie zadzwonił po taksówkę. Ta zjawiła się piętnaście minut później. Chłopak bez żadnych przeszkód zapakował swoje walizki do bagażnika i szczęśliwy wsiadł do środka.

            -Na lotnisko proszę – powiedział do kierowcy uśmiechnięty i dumny z podjęcia takich a nie innych decyzji.

            Niedługo potem Xiao Lu kroczył po terminalu najbliższego lotniska z biletem w ręku. Wracał do domu. Do rodziców, starych znajomych, pierwszych miłości i zostawionych wspomnień. Nie oglądał się za siebie. Pewnym krokiem poszedł do odprawy, a już pół godziny później wygodnie siedział na swoim miejscu w samolocie. Ostatni raz wyjrzał przez okno i spojrzał na otoczenie. Koniec z tym. Od dzisiaj rozpoczynał nowy rozdział w swoim życiu.